سه شنبه 8 بهمن1387 ساعت: 15:7

توسط:خسرو بدری نوده

چای قوشان نوده... اي کاش جوهري از جواهر داشتم تا اين كلمات را روي زيباترين تابلوي دنيا مي نوشتم .مي خواهم سرزميني را بگويم که ديار فرهنگ نامش است و مردان فرهنگ و زنان ايمان جايگهش.چاي قوشان ،نوده سابق، تنها جايي که به نامش افتخار مي کنم و هميشه بر لب دارم.چاي قوشان مهدمرداني است که جواني خود را در آن به پيري برده اند.قبرستان آن اکنون منزلگاه رفتگاني است که اين چنين قريه ي نوده را مفتخروسربلند کرده اند.روزگاري اين مردان دراعماق قحطي و بي آبي نهالهايي کاشتند و با آب چشمان خود سيرشان کردند وبه آنان زندگي زيبا را آموختنند ،با دستهاي پينه بسته ي خود اين نهالها را آبي دادند که هرگز نياز به آب دوباره نبود و خداوند دعوت کوچشان را فرستاد، اکنون نهالهاي اين مردان به درختاني زيبا و پر بار تبديل شده و شکوفه داده و ميوه هاي پر بارشان همگان را به حيرت واداشته. مرداني که نه مدرسه اي داشتند و نه معلمي براي آموزش، ولي کودکان خود را به گونه اي تعليم دادند و درس محبت و سر بلندي را آموختند که اکنون پرچم افتخار پدران خود را در دست گرفته اند . اما چه بگويم از زناني که بي درنگ در کنار مردان شجاعانه در مقابل مشکلات ، سرما ، گرما و کارهاي طاقت فرساي زمين و مزارع ايستادند و زحمت کشيدند و جواني خود را در راه فرزندان خود پيرکردند. مادراني که لقمه دهان خود را در دهان فرزندانشان گذاشتند و با آب محبت و عشق مادري سيرابشان کردند . اين مردان و زنان با ايمان و زحمت کش افتخار خود را در فرزندان خويش مي ديدند . اکنون چه بگويم چاي قوشان با اين همه درد ولي دلخوش بود و محبت در بين خانواده هاي اين ديار همچون گلي روز به روز از نو مي شکفت . چاي قوشان شبهايي را پشت سر گذاشته که ميهمانان برادرانه و خواهرانه دور کرسي شادمانه زندگي مي کردند،هرگز نتوانستم آن خوشي و زيبايي را تصور کنم . احساسي که به آنان دارم فقط ميتوانم بگويم دوستشان دارم. روحشان شاد و ماندگانشان پر لطف . نسلشان خوش بادوعاقبتشان بخير...

نوشته شده توسط بدري در سه شنبه هشتم بهمن 1387

لينك ثابت